Van onze verslaggever, Den Dolder.

Het vorige evenement van de Dutch CMG Veterans Golf Society kwam ons weer helder voor de geest bij het passeren van de hekken rond het parkeerterrein van de golfsociëteit de Lage Vuursche. Nog slechts enkele maanden geleden werd hier de laatste strijd geleverd om de Senior Tour Challenge Cup van deze Society en wederom had een lid van de Lage Vuursche de Cup voor zich opgeëist. Wat een talent werd hier ontwikkeld, of ligt het aan de grote hoeveelheden vrije tijd die men in deze regionen aan de golfsport besteed? Deze dag zou leren of de Cup op locatie zou blijven of zijn triomftocht door het land zou vervolgen!

Aangezien uw verslaggever deze ochtend (18 november 2002) enigszins geremd was door de in het land aanwezige mist en afgeleide files, was er slechts ampel tijd de koffie met appelgebak en bijgaand toefje slagroom te verorberen en moest met onopgewarmde spieren aangetreden worden op tee 1, alwaar de rest van het gezelschap reeds inspectie hield van de zonet uit- en aangereikte lunchpakketten, daarbij reeds aangenaam zwetend van het ruime oefenprogramma dat zij zich deze ochtend al hadden opgelegd. Daar leerden wij ook dat Peter de J. helaas wegens ziekte verhinderd was deel te nemen aan de strijd en dat non-lid en actieve CMG’er Cees D., die deze keer op uitnodiging zou meespelen, niet was komen opdagen, voorwaar een on-gentleman-like optreden.

Vlak voor de afslag werd, ijdel als de heren toch wel een beetje zijn, toch nog even tijd vrij gemaakt voor de gebruikelijke fotosessie. Het spel kon beginnen!

Flight 1, bestaande uit Gert M. (bekend van zijn Ratelband-achtige aanpak), Jan P. (weer volledig opgeladen) en Jos N. (thuiswedstrijd op deze baan en voormalig cupwinner) sloegen stipt om 11:30 de eerste ballen de baan in die, gezien de iets mistige omstandigheden, niet het volledig afgelegde traject te volgen waren. Vol vertrouwen op hereniging met hun ballen togen zij de baan in en de volgende ploeg, bestaande uit Gérard L. (deze keer niet verhinderd door de Columbia Connection), Ben B. (uiteraard met peuk paraat en ook al een voormalig cupwinner) en Gerard B. (zoals altijd blakend van zelfvertrouwen) traden onverschillig kijkend aan op tee 1. Het afslagproces herhaalde zich en de heren maakten plaats voor flight 3, bestaande uit de heren Wybren vd W. (regerend kampioen), Frans v. D. (met knikkende knieën van de spanning, zoals wij op de foto duidelijk kunnen zien) en Tom Z. (bij deze gelegenheid op in plaats van achter de foto), die onbevreesd de tee beklommen en met groot zelfvertrouwen de baan zouden bestormen.

Van de strijd in de baan zijn mij, gezien de wat verlate periode dat het verslag opgetekend werd, niet al te veel details bijgebleven, met uitzondering van het feit dat wij, opdoemend uit de mist uit tegenbalse richting, op hole 8 onverwacht Gérard L. tegenkwamen, die in hoge (tijd-) nood verkerend op weg was naar het baantoilet (en ja, daar heeft deze baan er wel twee van) waar hij zich dringend moest ontladen. Golf blijft een stimulerende sport, en wel in vele opzichten!

Ook hoorden wij door de baan veel gezang van de deelnemers, dit veroorzaakt door de afspraak dat deze keer, in plaats van de gebruikelijke krachttermen bij wat minder perfecte slagen, er uit volle borst gezongen kon worden. Hier werd regelmatig gebruik van gemaakt. Ook deze keer lag het tempo niet hoog, maar aangezien er weinig volk op de baan was, leverde dit weinig problemen op. En naast het reeds vermelde flardje mist, waren de weersomstandigheden de groep in het geheel niet onvriendelijk gezind. En ook deze keer slaagde de gehele groep erin te finishen voor de duisternis echt om zich heen gegrepen had. Waarna de borrel en de ballen wachtten, geserveerd voor een vrolijk knapperend houtvuur, dat reeds voor ons ontstoken was.

Na weer geheel ontspannen, verfrist en verkleed teruggekeerd te zijn uit de uiterst luxueuze catacomben van de club, werd de borreltafel verder belegerd waar wedstrijdleider Wybren vd W. van deze dag reeds de scores had verzameld, opgeteld, en er een logische volgorde in had aangebracht. Allereerst werd bekend dat Ben B. de eer van de Longest Drive voor zich had opgeëist, en dat de Neary helaas door niemand opgeëist kon worden, waarschijnlijk door het wegebben van de concentratie naarmate de wedstrijd vorderde. Vervolgens brak het ontroerende moment aan waarop de beker kon worden overgedragen aan de nieuwe Cupwinner, Gert M., die gezien het aantal behaalde punten en zijn score van de vorige keer een enorme progressie bleek te hebben doorgemaakt en waarschijnlijk ook bij de marine gediend heeft. Wij feliciteren hem van harte met het behaalde resultaat, waarmee de organisatie van het volgende evenement ook weer zeker was gesteld!

Opgelucht dat de formaliteiten weer achter de rug waren, begaf het gezelschap zich aan tafel, alwaar werd aangevallen op de culinaire hoogstandjes van de lokale Chef. Aan tafel werd veel gediscussieerd over de nakende fusie tussen Logica en CMG, en met name het negatieve effect dat het zou hebben op nieuwe aanvoer van leden voor de Dutch CMG Veterans Society; onze club is tot uitsterven gedoemd, zo was de droevige conclusie. Besloten werd er in de tijd die ons nog zou resten er maar het beste van te maken en vol weemoed werden nog enkele flessen van hun kurken en inhoud beroofd.

Kortom, het werd nog reuze gezellig en wij kijken terug op wederom een zeer geslaagde golfdag!